sabi nila, lalaya ka sa pagsabi ng totoo
ngunit wala man lang pagtatatuwa
na sa pag layang ito, kapalit ang puso kong
naisahan, ng bugso ng karagatan
nadala, sa ihip ng kawalan
nalinlang, ng dilim ng kalawakan

sa pagbuka ng bibig
at pag-amin ng pag-ibig

ikaw ay nawala, nawalan ng saysay
kinitil ng mga salita na ngayo’y pinagsisisihan
pinipigil ang mga luha na dumadaloy nang tuluyan
pinipiga ang lamig ng kalamnan

sinusumpong sa lamig
sa hindi umaawat na gabi
kulang na ang liwanag
umiikli ang mga araw
hindi ito para sa duwag
na puso,
habol lang ang pagalpas
takot na takot aminin
ang lungkot
na dulot ng himakas
hanggang kailan ka ba
tatakbo mula sa dapit-hapon
ng nakaraang mga ahon
mga sugat at galos na dulot
ng disyembre,
kaya harapin mo
at sabihin sa sarili
kung siya nga ang nararapat
bigkasin ng mga labing
tuyo at nagnanasa
ng init, sinusumpong sa lamig
ng pasko, ng babasaging hangin
nasaan na ang init
alaala na lang ba
pipilitin na lang ba
sa hindi pagsasama

wala na

Parang wala na. Parang tapos na. Nalagpasan na. Naubos na. Napagod na.
Ang tagal ko din kaya naghintay. Kahit alam ko wala naman talagang patutunguhan.
Nagabang. Nagbakasakali.
Ang pusong naging aligaga dahil sa iyo, ngayo’y pusong pagal na.
Parang wala na. Natapos na ang pagtampisaw sa ulan.
Naging masaya dahil nabasa. Pero tapos na. Hanggang doon na lang.

Nangatwiran. Umasa. Oo. Higit sa lahat umasa. Nagpakatanga. Nagbulagbulagan.

Kaso wala na. Yung puso’t isip ko, nalipasan na ng gutom, ng pita, ng nasa.

Kahit nandiyan ka pa,
wala na akong nararamdaman na kakaiba.

Nandiyan ka lang. Parang puno. Parang bahay. Parang hangin. Parang kulay.
Nakasanayan na. Di na kapansin-pansin. Naumay na.
Lumagpas na yung pagkakataon, eh.
At kailangan ko na maglakad ulit palayo;
maglakad palapit sa hindi ako kayang palagpasin.